Vlaški jezik

Vlaški jezik je maternji jezik Vlaha i predstavlja nekodifikovani skup trako-romanskih narečja, koji pripadaju balkanskom latinitetu. On pripada grupi istočnoromanskih jezika.

vlaški
љимба влахă/ rumînjeašće / ljimba vlahă
Govori se u Srbija
RegionBalkan
Broj govornika
43,095[1] (2011)
ćirilica i latinica
Zvanični status
Priznati manjinski jezik u
Jezički kodovi
ISO 639-3
Vlasi.png
Područja Srbije na kojima žive Vlasi
Vlaško pismo

Ovaj jezik zapravo čine dva osnovna trako-romanska dijalekta. Jednim govore Carani koji žive u nizijama oko Zaječara, Negotina i Kladova, a drugim Ungurjani, koji naseljavaju područja Homolja, Zvižda, Stiga, Braničeva, Mlave, Resave i Morave. Porečka reka i Crnorečje pripadaju prelaznoj dijalekatskoj zoni, čije se stanovništvo tradicionalno zvalo Munćani. Carani govore krajinsko-timočkim, a Ungurjani braničevsko-homoljskim dijalektom vlaškog jezika, dok je govor Munćana neka vrsta prelazne zone između ova dva dijalekta, ali mnogo bliži govoru Ungurjana, sa kojima inače Munćani imaju više sličnosti nego sa Caranima. Pored razumljivih leksičkih razlika, do kojih su dovele dve različite ekonomije stočarstvo i ratarstvo, najuočljivije su glasovne razlike: Carani imaju č/ć (č/ć) i dž/đ (dž/đ), a nemaju afrikatu „dz“ niti umekšane glasove "ś" i "ź", dok Ungurjani u svome govoru nemaju „č“ i „dž“, ali imaju „ć“, „đ“, umekšane glasove "ś" i "ź" i afrikatu „dz“, umesto koje se kod Carana čuje glas „z“. Za Ungurjane je takođe karakterističan oblik predloga „po“ i „od": pră/dă, koji kod Carana i Munćana ima formu: pi/pe/pje odnosno đi/đe.

IzvoriUredi