Kamenko Subotić

Dr Kamenko Subotić (Vukovar, 9. septembar 1870Novi Sad, 14. oktobar 1932) bio je srpski književnik, novinar, istoričar i bibliotekar.

BiografijaUredi

Osnovnu školu završio je u Ledincima, a gimnaziju u Sremskim Karlovcima. Studirao je na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, Pragu i Gracu, gde je i doktorirao.

U Sveučilišnoj biblioteci u Zagrebu bio asistent (1894-1895), a kao zemaljski stipendista radio u bibliotekama i Carskom arhivu u Beču (1895-1896). Potom postavljen za suplenta u Realnoj gimnaziji u Sremskoj Mitrovici (1896-1899), gde je predavao istoriju, geografiju i srpski jezik. Potom se seli kod oca u Batajnicu, gde radi kao dopisnik zagrebačkog Srbobrana.

 
Fotografija Kamenka Subotića sa grupom prijatelja. Subotić nosi tamni šešir i naočare (oko 1930).

Za vreme vlade Vladana Đorđevića radio u Presbirou Ministarstva inostranih dela Kraljevine Srbije (1900-1901)[1] i bio je bibliotekar Velike škole (1901-1902). U Beogradu je uredio biblioteku Cvijićevog Geografskog zavoda i počeo da uređuje biblioteku Pravnog fakulteta.

Od mladosti se bavio novinarstvom. U Zagrebu uređivao Omladinu (1894-1895), a tokom studija u Pragu izdavao je Srpsko cveće (1904-1905). U periodu 1904-1906. godine uređivao zabavni mesečnik Ilustrovani glasnik, prvobitno u Pragu, a potom u Novom Sadu. Iz Češke se preselio u Novi Sad 1905. godine. Za kratko vreme pokrenuo dva lista: Novosti (1905-1906) i Novosadske novine (mart-septembar 1907). U oktobru 1907. prelazi u Beograd, gde je sarađivao u Beogradskim novinama i bio dopisnik nemačkih (Die Zeit, Wochige Zeitung) i čeških (Lidové noviny, Národní politika) listova. U Vojvodinu se vraća 1912. godine. Za vreme Balkanskih ratova objavljivao Ilustrovanu ratnu hroniku. Potom sarađuje sa listom radikalskih disidenata Srpstvo i osniva Srpski svet (1913-1914).

Nakon završetka Prvog svetskog rata bio je jedan od obnovitelja i organizatora Srpskog narodnog pozorišta u Novom Sadu. U ovoj ustanovi obavljao je dužnost dramaturga, sekretara (u dva navrata, 1918-1919. i 1925-1926) i predsednika (1924-1925) Društva za SNP.[1]

Od 1920. do 1922. uređivao je nedeljni list Dunav[1], u kome je kao disident Radikalne stranke zastupao ideje Stojana Protića o državnom uređenju.

Poslednju deceniju života proveo na funkciji bibliotekara Matice srpske (1922-1932). Obavljao je i poslove sekretara Matičinog Književnog i Naučnog odeljenja, a 1923. mu je povereno uređivanje 101. knjige Letopisa Matice srpske.

Kao bibliotekar pokrenuo je Kulturni presbiro, obaveštavajući javnost o kulturnim događanjima u Vojvodini, a naročito u Matici srpskoj.

Bio oženjen Darinkom, bibliotekarskom pomoćnicom u Matičinoj biblioteci.[2]

Sahranjen je na Almaškom groblju u Novom Sadu.[3]

BibliografijaUredi

  • Kovilje (1888)
  • Svaki je svoje sreće kovač (1895)
  • O glavnoj seobi Srba pod Arsenijem III Čarnojevićem i prvim srpskim Privilegijama 1689-90
  • Crtice iz lepe književnosti, nauke i umetnosti (1898)
  • Preustrojstvo Narodne biblioteke (1900)
  • Politička istorija Bune (1902)
  • Legija smrti, roman
  • Kraljević Marko u Balkanskom ratu (1913)
  • Sloboda (1918)
  • O pozorišnom jeziku (1919)
  • Jovan Cvijić, ogled (1924)
  • Morski galeb, roman (1927)
  • Kako je postala Matica Srpska (1927)

Vidi jošUredi

ReferenceUredi