Pjer Paolo Pazolini

италијански филмски режисер, писац, песник, сценариста, драматург, лингвиста, глумац, сликар, политичар, новинар и колумниста

Pjer Paolo Pazolini (ital. Pier Paolo Pasolini; Bolonja, 5. mart 1922Rim, 2. novembar 1975) je bio italijanski filmski režiser, pisac, pesnik, scenarista, dramaturg, lingvista, glumac, slikar, političar, novinar i kolumnista, jedan od najvećih intelektualaca Italije 20. veka. Njegovo stvaralaštvo izaziva brojne kontroverze i dan–danas, naročito krvavi erotski triler Salò ili stodvadeset dana Sodome.

Pjer Paolo Pazolini
Lični podaci
Puno imePjer Paolo Pazolini
Datum rođenja(1922-03-05)5. mart 1922.
Mesto rođenjaBolonja, Kraljevina Italija
Datum smrti2. novembar 1975.(1975-11-02) (53 god.)
Mesto smrtiRim, Italija
Porodica
PartnerNineto Davoli (1963—1975)
Veza do IMDb-a

Biografija uredi

Detinjstvo i mladost uredi

Pazolini je rođen u Bolonji (Emilija-Romanja), u porodici koja je pripadala srednjoj klasi. Otac mu je bio poručnik Karlo Alberto, koji se proslavio tako što je predupredio atentat na Musolinija 1926. godine, te uhapsio petnaestogodišnjeg anarhistu Antea Cambonija. Pjerova majka, Suzana Kolusi, radila je kao učiteljica u jednoj osnovnoj školi u Bolonji, a 1921. udala se Karla Albertija. Godinu dana posle Pazolinijevog rođenja, porodica se preselila u Koneljano (Veneto), godine 1925, kada je rođen Pjerov mlađi brat Gvidalberto, u Beluno (Veneto), a naredne godine su se vratili u majčinu porodičnu kuću, u mestašcu Kazarsa dela Delicija (Furlanija-Julijska krajina). Naime, Karlo Alberto je te godine uhapšen zbog kockarskih dugova, te je Suzana sa decom otišla kod roditelja.

Godine 1931. Alberta premeštaju u Idriju (Slovenija), a dve godine kasnije Pazolinijevi se sele u Kremonu (Lombardija), pa potom u Skandijano i Ređo Emiliju, gde Pjer upisuje srednju školu i stiče prvog dobrog prijatelja – Lučana Seru, sa kojim igra fudbal i čita Tolstoja, Dostojevskog, Remboa, Kolridža, Novalisa, Šekspira i druge. Prijateljstvo su nastavili i kasnije, kada je Pazolini upisao književnost na Univerzitetu u Bolonji. Ubrzo pokazuje zanimanje za filologiju i estetiku figurativnih umetnosti, a redovno odlazi u jedan od lokalnih bioskopa. Godine 1941. Pjer, zajedno sa prijateljima Frančeskom Leonetijem i Robertom Roversijem, pokušava da pokrene jedan pesnički list, ali njihov pokušaj propada usled nestašice papira. Pazolini je kasnije rekao da mu se tada javila i prva želja da snimi film, ali zbog događaja koji su usledili, ona je dugo bila skrajnuta. Umesto toga, on rado učestvuje na svim kulturnim manifestacijama i sportskim takmičenjima koje su organizovali fašisti, a čiji je simpatizer on polako postajao.

Veza sa Komunističkom partijom uredi

Iako je poticao iz vojničko protivfašistički orijentisane sredine sam se uključio u komunističku partiju krajem 40-ih godina. U 50-im godinama imao je teškoće sa svojom homoseksualnom orijentacijom, ka kojoj se javio otvoreno, sa italijanskom administracijom i izdanje njegove knjige „Mangupi“ (Ragazzi di vita) iz godine 1955. izazvalo je skandal i komunistička partija ga je isključila iz svojih redova. On sam nije prestao da se predstavlja kao marksista. Šezdesetih godina 20. počinje Pazolinijeva rediteljska karijera i tek tada ga italijanska javnost počinje ceniti, bez obzira na njegovu seksualnu i političku orijentaciju.

Pozne godine uredi

Ubistvo uredi

Pazolini je ubijen 2. novembra 1975. godine, dan nakon povratka iz Stokholma, gde se susreo sa Ingmarom Bergmanom.[1] Za njegovo ubistvo bio je osuđan Đuzepe Peloci koji je sve negirao i nagovestio da se iza Pazolinijevog ubistva kriju politički motivi.[2]

Susret Pazolinija sa Pezolijem desio se kod železničke stanice Roma Termini 1. novembra 1975. oko 22.30h. Pelozi je bio seksualni radnik; Pazolini mu je ponudio 20.000 lira za seksualne usluge. Večerali su u restoranu „Biondo Tevere“. Pelozi je jeo špagete sa uljem i lukom, Pazolini je pio pivo. Oko 23.30h odvezli su se do Ostije, gde mu je, kako Pelozi kaže, Pazolini tražio nešto što on nije hteo – da ga sodomizuje drvenim štapom. Pelozi je odbio, a Pazolini ga je, navodno, napao. Našao je drvo (nogaru od bačenog stola na đubrištu) i njime pretukao Pazolinija na smrt, a onda i pregazio nekoliko puta njegovim autom. Tri sata nakon susreta, italijanska policija je zaustavila „alfa romeo“. Vozač Đuzepe Pelozi počeo je da beži. Uhapšen je zbog krađe automobila. Dva sata kasnije, pretučeno i krvavo telo Pazolinija pronađeno je na plaži. „Ubio sam Pazolinija“, priznao je policiji.[1]

Pelozi je osuđen za ubistvo Pjera Paola Pazolinija 1976. godine.  Maja 2005. godine, 29 godina nakon izricanja presude, Pelozi povlači svoje priznanje i tvrdi da ga je načinio pod pretnjom smrti svoje porodice. Po novom iskazu, Pazolinija su ubila trojica muškaraca sa „južnjačkim akcentom“, vičući da je „prljavi komunista“.[1]

Okolnosti njegovog ubistva su ostale nerazjašnjene. Zvanična verzija govori o seksualnoj aferi, ali prijatelji i poznavaoci rada Pazolinija govore o politički motivisanom ubistvu. Niz neregularnosti pojačalo je takve sumnje. Postavljana su pitanja: da li se moglo poverovati da je atletski građenog muškarca, kakav je bio Pazolini, mogao da pretuče mršav i nejak sedamnaestogišnji mladić? Kako je Pelozi imao samo par sitnih tragova krvi po odeći, kada su forenzički stručnjaci utvrdili da je došlo do žučne borbe po blatu? Takođe, krv je pronađena na krovu automobila sa suvozačeve strane, koja je sugerisala ili da je Pelozi imao saputnika sa sobom, ili da je neko drugi vozio auto. Uz to, zeleni džemper, koji nije pripadao ni Pazoliniju ni Peloziju, pronađen je na zadnjem sedištu. Pazolinijev rođak je rekao da džemper nije bio tamo dan ranije kada je čistio auto. Sa druge strane, policija je slučaju pristupila vrlo traljavo: propustili su da uzmu otiske prstiju sa mesta zločina; ostavili su automobil po kiši koja je uništila sve dokaze; čak su uspeli i kola da udare o stub na putu do istražnog sudije koji je tražio da ga pogleda. Kao rezultat svega, forenzički nalazi su bili bezvredni u ovom slučaju.[1]

Serđo Ćiti, italijanski reditelj i scenarista koji je sarađivao sa Pazolinijem na pisanju scenarija za film Salo ili 120 dana Sodome, dao je drugačiju verziju. U intervjuu za La Republika rekao je da su Pazolinija ubila petorica muškaraca. „Pino Pelozi je bio dečak. On je bio mamac za ovu petoricu. Iskoristili su ga, bio im je potreban neko koga će okriviti za zločin.“ Takođe, Čiti tvrdi da je Pazolini ubijen na drugom mestu, pa je njegovo telo bačeno kod plaže, gde su ga pronašli. Ubeđen je da je njegovo ubistvo bilo političko: „Njegova smrt je bila pogodna svima koji su se plašili njegovog uma i slobodnog duha“.[1]

Filmografija uredi

Godina Srpski naziv Originalni naziv Nagrade/Napomene
1961 Accattone! baziran na Pazolinijevom romanu Nasilnički život (Una vita violenta)
1962 Mama Roma Mamma Roma nominacija — Zlatni lav za najbolji film na Filmskom festivalu u Veneciji
1964 Jevanđelje po Mateju Il vangelo secondo Matteo Srebrni lav za najboljeg reditelja na Filmskom festivalu u Veneciji
Posebna nagrada žirija na Filmskom festivalu u Veneciji
nominacija — Nagrada BAFTA za najboljeg reditelja
nominacija — Zlatni lav za najbolji film na Filmskom festivalu u Veneciji
film je bio nominovan za tri Oskara
1966 Sokolovi i vrapci Uccellacci e uccellini nominacija — Zlatna palma za najbolji film na Filmskom festivalu Kanu
1967 Kralj Edip Edipo re nominacija — Zlatni lav za najbolji film na Filmskom festivalu u Veneciji
1968 Teorema Teoremа nominacija — Zlatni lav za najbolji film na Filmskom festivalu u Veneciji
Pazolinijev istoimeni roman objavljen je krajem 1968. godine
1969 Роrcile
1969 Medeja Medea
1971 Dekameron Il Decameron Srebrni medved za najboljeg reditelja na Filmskom festivalu u Berlinu
Posebna nagrada žirija na Filmskom festivalu u Berlinu
nominacija — Zlatni medved za najbolji film na Filmskom festivalu u Berlinu
baziran na knjizi Dekameron Đovanija Bokača
1972 Kanterberijske priče I racconti di Canterbury Zlatni medved za najbolji film na Filmskom festivalu u Berlinu
baziran na knjizi Kanterberijske priče Džefrija Čosera
1974 Cvet hiljadu i jedne noći Il fiore delle Mille e una Notte Posebna nagrada žirija na Filmskom festivalu u Kanu
nominacija — Zlatna palma za najbolji film na Filmskom festivalu u Kanu
baziran na knjizi Hiljadu i jedna noć raznih autora
1975 Salò ili stodvadeset dana Sodome Salò o le 120 giornate di Sodoma baziran na knjizi Stodvadeset dana Sodome Markiza de Sada
zbog eksplicitnog seksualnog sadržaja, kao i brutalnih scena fizičkog nasilja, zabranjen je u mnogim zemljama

Reference uredi

  1. ^ a b v g d Stojaković, A. Velikani nauke i umetnosti i njihova zanemarena (homo)seksualnost: Pjer Paolo Pazolini i odricanje od (Trilogije) života Arhivirano na sajtu Wayback Machine (14. март 2017). Београд: Центар за квир студије. 2017. ISBN 978-86-918149-2-2.
  2. ^ Cataldi, Benedetto (2005-05-05): Pasolini death inquiry reopened [1]

Spoljašnje veze uredi