Stefan Marković (političar)
Stefan Marković (Zemun, 26. decembar 1804 — Beč, 29. novembar 1864) bio je srpski političar i član Društva srpske slovesnosti.
Stefan Marković | |||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Lični podaci | |||||||||||||||||||||||||||
Datum rođenja | 26. decembar 1804. | ||||||||||||||||||||||||||
Mesto rođenja | Zemun, Austrijsko carstvo, danas Srbija | ||||||||||||||||||||||||||
Datum smrti | 29. novembar 1864.59 god.) ( | ||||||||||||||||||||||||||
Mesto smrti | Beč, Austrijsko carstvo, danas Austrija | ||||||||||||||||||||||||||
Narodnost | Srbin | ||||||||||||||||||||||||||
Religija | Pravoslavac | ||||||||||||||||||||||||||
Profesija | Političar | ||||||||||||||||||||||||||
Politička karijera | |||||||||||||||||||||||||||
Politička stranka | Nestranačka ličnost | ||||||||||||||||||||||||||
|
Biografija
urediOsnovnu školu završio je u Zemunu 1815., a gimnaziju u Sremskim Karlovcima 1821. godine. Studirao je na univerzitetu u Austriji, pa bio srpski učitelj u Koprivnici.[1] Tada je preveo sa nemačkog roman "Vozareva djevica", i u Karlovcu 1830. godine objavio kao knjigu.[2]
Godine 1834. je prešao u kneževinu Srbiju. Prvo je bio pisar suda u Kragujevcu 1834, a od 1835. godine je član Vlade i sekretar kancelarije predsednika Vlade od 1835. godine. Po političkim uverenjima spadao je među austrofile. Dobio je čin majora i viteza 1838. godine, i do kraja karijere dostići će pukovnikovski čin. Dopisivao se kao ministar prosvete Vukom St. Karadžićem.
Direktor Kneževe kancelarije postao je 28. septembra 1837., a glavni sekretar Sovjeta vlade 1839. godine. Bio je član Sovjeta od 1842. do 1857. godine. Marković je bio ministar pravde i prosvete od 21. decembra 1854. do 29. maja 1856. godine i od 16. septembra 1856. do 19. juna 1857. godine. Bio je vršilac dužnosti ministra inostranih dela od 29. maja do 16. septembra 1856, a ministar inostranih dela od 19. juna 1857. do 31. marta 1858. godine. Javlja se i kao privremeni predsednik vlade sredinom 1856. godine. Doček Etem-paše predstavlja njegov poslednji zvanični čin u kneževini Srbiji. Nakon toga Marković odlikovan visokim turskim ordenom Iftiharskog reda.[3] Posle povratka kneza Miloša u Srbiju napustio je zemlju.
Imenovan je 27. maja 1842. godine za prvog člana Društva srpske slovesnosti[4] (preteča Akademije), a njegov predsednik bio je od 1854. do 1857. godine.
Nastanio se u Beču, gde je i umro novembra 1864. godine.
Njegovi unuci po kćerki, udatoj za advokata Jovana Popovića su Bogdan Popović i Pavle Popović. Sestrić mu je bio Andra Nikolić.
Vidi još
urediReference
urediSpoljašnje veze
uredi- Biografija na sajtu ministarstva inostranih poslova Arhivirano na sajtu Wayback Machine (1. mart 2012)
- Biografija na sajtu SANU