Šesti vaseljenski sabor

Šesti Vaseljenski Sabor ili Treći carigradski Sabor je održan u Carigradu u periodu od novembra 680. do septembra 681. godine.

Šesti Vaseljenski Sabor

Sazvao ga je car Konstantin IV (668-685) i održan je u carskom dvoru, u svečanoj sali sa svodovima pa je poznat i kao Trulski sabor. Bilo je prisutno 174 episkopa, a rimski Episkop Agaton bio je predstavljen sa svoja tri izaslanika. Sazvan je da bi formulisao pravu veru protiv monotelitske jeresi. Jeres se pojavila u vreme cara Iraklija (610-641), u obliku ispovedanja vere poznatim pod nazivom Ektesis, objavljenom 638. godine, a koje je sastavio Patrijarh Sergije i prihvatio papa Honorije (625-638). Po tom učenju, Isus Hristos ima dve prirode, ali posle Ovaploćenja ima samo jednu volju (monotelitstvo) ili jedno delanje (monoenergizam). Ovakvo učenje je moglo je da privuče umerene monofizite nazad u Crkvu, ali je protivrečilo Halkidonskom saboru.

Monotelitska kriza u Crkvi trajala je više od 50 godina. Samih monotelita na Saboru nije bilo mnogo. Antiohijski Patrijarh Makarije ostao je uporan u jeresi do kraja, kao i njegov učenik monah Stefan. Među monotelitima na saboru, spominju se još Petar Nikomidijski, Solomon iz Gaze, kao i monah Polihronije. Ocima Crkve nije bilo teško da pokažu neopravdanost i besmislicu monotelitskog učenja. U tu svrhu, čitana su pažljivo dokumenta i odluke Trećeg, Četvrtog i Petog vaseljenskog sabora. Na ovim saborima su svojevremeno osuđen Nestorije, a posebno monofiziti od kojih je monotelitstvo i poteklo. Odato je priznanje borcima za Pravoslavnu veru, kakvi su bili ispovednici Maksim, papa Martin, patrijarh Sofronije Jerusalimski i mnogi drugi. Osuđeni su jeretici monoteliti i monoenergiti: Sergije, Pavle, Pir i Petar, Patrijarsi carigradski, papa Honorije, zatim Konstantin Apamejski iz Sirije, Makarije, antiohijski Patrijarh i dr.

Oci su u duhu Halkidonskog ispovedanja formulisali veru Crkve ο dve volje ili htenja (diotelitizam) i dve energije ili dejstva (dioenergizam) u Bogočoveku Gospodu Hristu: „I dve prirodne volje ili htenja u Njemu i dva prirodna dejstva nerazdeljivo, neizmenljivo, neodvojivo, nesliveno isto tako ispovedamo prema učenju Svetih Otaca. I dve prirodne volje nesuprotstavljene, kako su govorili bezbožni jeretici, nego Njegova čovečanska volja sleduje, ne protivi se ili suprotstavlja se, već štaviše sleduje ili bolje reći potčinjava se Njegovoj božanskoj i svemogućoj volji..." [1] [2]

Vidi jošUredi

IzvoriUredi

  1. ^ http://www.svetosavlje.org/biblioteka/Istorija/VaseljenskiSabori/VaseljenskiSabori06.htm Arhivirano na sajtu Wayback Machine (22. januar 2013) SEDAM VASELjENSKIH SABORA (PREMA ČETI-MINEJIMA SV. DIMITRIJA ROSTOVSKOG), ŠESTI VASELjENSKI SABOR
  2. ^ http://www.verujem.org/sveti_oci/sesti_vaseljenski.html Arhivirano na sajtu Wayback Machine (29. decembar 2017) OROS VERE ŠESTOG VASELjENSKOG SABORA ODRŽANOG U CARIGRADU 680/681. g.

LiteraturaUredi