Izoelektrična tačka — разлика између измена

нема резимеа измене
{{Radovi u toku}}
'''Izoelektrična tačka (pl)''' predstavlja [[pH vrijednost]] na kojoj su određeni [[molekul]]i ili površina naelektrisani neutralno.
 
*delta-MnO<sub>2</sub> 1.5, beta-MnO<sub>2</sub> 7.3
*titanijum(IV) oksid (rutil ili anatas) TiO<sub>2</sub>: 3.9-8.2
*silicijum nitrdnitrid Si<sub>3</sub>N<sub>4</sub>: 6-7
*gvožđe (II III) oksid (magnetit) Fe<sub>3</sub>O<sub>4</sub>: 6.5-6.8
*gama gvožđe (III) oksid (magemit) Fe<sub>2</sub>O<sub>3</sub>: 3.3-6.7
*cerijum (IV) oksid CeO<sub>2</sub>: 6.7-8.6
*hrom (III) oksid Cr<sub>2</sub>O<sub>3</sub>: 7 (6.2-8.1)
*gama aluminijum oksid Al<sub>2</sub>O<sub>3</sub>: 7-8
*talijum (I) oksid Tl<sub>2</sub>O: 8
 
Pomiješani oksidi mogu imati izoelektrične tačke koje su između onih koje odgovaraju čistim oksidima. Na primjer izmjeren je pl u iznosu od 4.5 za sintetički pripremljeni amorfni aluminosilikat (Al<sub>2</sub>O<sub>3</sub>-SiO<sub>2</sub>). Primijećeno je da je elektrokinetičko ponašanje površine bilo pretežno od strane Si-OH vrsta što objašnjava relativno nisku pl vrijednost. Veće vrijednosti pl vrijednosti (od 6 do 8) ima 3Al<sub>2</sub>O<sub>3</sub>-2SiO<sub>2</sub> kao i barijum titranat BaTiO<sub>3</sub> koji je između pH 5 i 6.
==Izoelektrična tačka nasuprot nultog naelektrisanja==
Termin izoelektrična tačka i tačka nultog naelektrisanja se često koriste iako pod nekim uslovima postoje razlike.
 
U sistemima u kojima su H<sup>+</sup>/OH<sup>-</sup> joni koji određuju površinu, tačka nultog naelektrisanja je data u pH. pH vrijednost na kojoj površina postaje neutralna predstavlja tačku nultog naelektrisanja površine. Elektrokinetički fenomeni uglavnom mjere zeta potencijal, i nulti zeta potencijal je definisan kao tačka nultog naelektrisanja na dvostrukom sloju. izoelektrična tačka predstavlja pH vrijednost pri kojoj čestica koloida ostaje stacionarna u električnom polju. Izoelektrična tačka je različita od tačke nultog naelektrisanja na površini čestice, ali ovo je u praksi često ignorisano za površine koji nemaju specifično adsorbovana pozitivna ili negativna naelektrisanja. U ovom kontekstu specifična adsorpcija je shvaćena kao adsorpcija koja se dešava na duplom sloju ili hemijska adsorpcija. Stoga je tačka nultog naelektrisanja na površini je jednaka izoelektričnoj tački u odsustvu specifične adsoprcije na toj površini.
 
U odsustvu pozitivnih ili negativnih naelektrisanja površina se najbolje opisuje tačkom nultog naelektrisanja. Ako su pozitivna i negativna naelektrisanja prisutna u jednakim količinama onda je u pitanju izoelektrična tačka. A tačka nultog naelektrisanja se odnosi na odsustvo bilo kojeg naelektrisanja na površini, dok se izoelektrična tačka odnosi na stanje neutralnog ukupnog naelektrisanja površine. Razlika između njih je količina naelektrisanih mjesta na tački ukupnog negativnog naelektrisanja. Konstante ravnoteže površine pK<sup>-</sup> i pK<sup>+</sup> definišu dva uslova prema relativnom broju naelektrisanih mjesta:
 
:<math> pK^- - pK^+ = \Delta pK = \log {\frac{\left[MOH\right]^2}{\left[MOH{_2^+}\right]\left[MO^-\right]}} </math>
 
Za velike ΔpK dominantne vrste su MOH dok ima relativno malo naelektrisanih vrsta, i zato je relevantna tačka nultog naelektrisanja. Za manje vrijednosti ΔpK ima veliki broj naelektrisanim vrsta u približno jednakim brojevima i zbog toga je u pitanja izoelektrična tačka.