Crkveni sabor

Za drugu upotrebu, pogledajte stranicu Sabor.

Crkveni sabor je opšti naziv za razne vrste kolektivnih crkvenih tela, po pravilu sastavljenih od episkopa i drugih predstavnika Crkve (prezviteri, đakoni, monasi ili laici). Crkveni sabori se sazivaju radi raspravljanja i razrešenja raznih pitanja iz oblasti crkvenog ustrojstva i teoloških doktrina. Mogu biti vaseljenski, pomesni i ostali. Pomesni sabori dele se na mitropolitske, episkopske i patrijaršijske. Za istoriju Crkve najznačajniji su vaseljenski (ekumenski) sabori, koje pored Pravoslavne crkve priznaju i Katolička crkva, Starokatolička crkva, Anglikanska crkva i neke druge hrišćanske zajednice. Pravoslavna crkva priznaje sedam vaseljenskih sabora, dok Katolička u opšte sabore ubraja još i Carigradski sabor iz 869-870. godine, pet lateranskih sabora, dva lionska i dva vatikanska sabora.

Hrišćanska crkva je od svog nastanka bila građena kao zajednica, a najviše telo Crkve predstavljalo je sve njene vernike. Prvi od takvih sabora bio je apostolski Jerusalimski sabor, održan oko 50. godine. Pošto je rana Crkva bila rasuta po dijaspori širom Sredozemlja, utemeljenje njenog kanonskog sistema bilo je moguće samo na skupu od najvećeg ugleda, koji bi okupio jerarhe iz čitavog hrišćanstva, što je vremenom dovelo do održavanja vaseljenskih sabora. Teolozi su potvrdu autoritetu saborske institucije nalazili u Jevanđelju, odnosno u rečima samog Hrista:

"Vrlo sam željeo da ovu pashu jedem sa vama prije nego što postradam..." (Lk, 22, 15)

Vidi jošUredi

ReferenceUredi

LiteraturaUredi