Labud Kusovac

Dr Labud Kusovac (18981967) je bio crnogorski novinar, komunista i revolucionar.

Labud Kusovac
Mesto rođenja1898.
Datum smrti1967.(1967-Nedostaje neophodni parametar 1, mesec!-00) (68/69 god.)
Mesto smrtiBeograd,  SR Srbija
 SFR Jugoslavija
SuprugaKristina Kusovac
Profesijanovinar, političar
Član KPJ od1920.

BiografijaUredi

Rođen je 1898. godine u Crnoj Gori.

Pridružio se komunističkom pokretu kao student u Jugoslaviji i Beču, gde je njegova žena Kristina takođe bila aktivna. Član KPJ od 1920. godine.[1]

U Beču je bio član jugoslovenskog „Kluba studenata marksista“. Od 1924. godine je bio urednik uglednog međunarodnog lista »Balkanska federacija«, koji je izlazio na francuskom u Beču.[1] Zajedno sa Mustafom Golubićem, 1925. godine je učestvovao u pokretanju partijskog lista „Srp i čekić“, u čijoj se redakciji nalazio duže vremena.[2] Ovaj list su rasturali ilegalnim putem u Jugoslaviju, najviše Dunavom preko radnika na brodovima.[2]

Nakon što je doktorirao u Beču vratio se u Beograd, gde je uhapšen 1927. godine.[3] Februara 1928. je oslobođen, nakon čega je sa ženom napustio zemlju. Nakon boravka u Beču otišli su u Moskvu, gde su se pridružili jugoslovenskoj delegaciji Kominterne.[3] Emigrirao je u SSSR 1932. godine.[1] Do 1937. godine radio je u aparatu Crvene sindikalne internacionale.

Od 1937. godine je prešao u Pariz, gde radi u aparatu CK KPJ.[1] Pod pseudonimom Obar je postao član Centralnog komiteta KPJ u Parizu.[3] Po izbijanju Španskog građanskog rata, u Parizu je odmah formiran Međunarodni komitet za pomoć Španiji, u kome je radio Labud Kusovac, i Jugoslovenski nacionalni komitet koji je postao glavni punkt za prihvat i upućivanje jugoslovenskih dobrovoljaca u Španiju.[4]

Nakon likvidacije generalnog sekretara Milana Gorkića 1937. godine, dvojica pariskih vođa KPJ, Dalmatinac Ivo Marić i Crnogorac Labud Kusovac, nastojali su da se pozicioniraju kao njegovi naslednici.[5] Marić i Kusovac su bili sve do 1938. u Parizu. Dok je Kusovac bio sekretar Španskog komiteta, dotle je Marić radio u emigracijskim organizacijama.[6]

Jula 1938. godine Josip Broz Tito je u pismu šefu Kominterne Georgi Dimitrovu izjavio da je isključio svoje suparnike Labuda Kusovca i Ivu Marića iz KPJ.[7] Istog meseca, pariska policija je otkazala gostoprimstvo dr Labudu Kusovcu, Ivanu Mariću i njihovim suprugama, zatim Živojinu Pavloviću i još nekolicini njihovih bliskih saradnika.[6]

Godine 1939. Tito ga je, zajedno sa Marićem i drugim vođama KPJ, isključio iz Partije tokom Velike čistke.[8] Obrazloženje je glasilo: „Razorno antipartijsko djelovanje, grupašenje, unošenje zabune u redove Partije, širenje lažnih glasina i veze sa trockističkim i drugim sumnjivim elementima, itd."[8] Njegova žena Kristina Kusovac je tada bila izbačena iz KPJ zajedno sa njim.

Labud Kusovac je posle rata vraćen u KPJ, ali je 1948. godine zajedno sa ženom uhapšen i poslat na zatvor Goli otok. Osuđen je na dve godine, ali je u logoru proveo šest godina.[3] Ostao je među poslednjim zatvorenicima na Golom otoku. Pušten je tek 5. avgusta 1954. godine.[9]

Nakon izlaska iz zatvora, bio je povezan sa Vladom Dapčevićem i drugim golootočanima.[10] Živeo je povučeno do svoje smrti 1967. godine.[3][1] Sahranjen je na Novom groblju u Beogradu.

ReferenceUredi

LiteraturaUredi

Vidi jošUredi