Melvin Elis Kalvin (engl. Melvin Ellis Calvin; 8. april 1911 — 8. januar 1997)[1] američki biohemičar poznat po otkrivanju Kalvinovog ciklusa, zajedno sa Endruom Bensonom i Džejmsom Bašamom, za koji je nagrađen 1961. godine Nobelovom nagradom za hemiju. Veći deo svoje petodecenijske karijere proveo je na Univerzitetu u Kaliforniji, Berkli.

Melvin Kalvin
Melvin Kalvin
Lični podaci
Puno imeMelvin Elis Kalvin
Datum rođenja(1911-04-08)8. april 1911.
Mesto rođenjaSent Pol, Minesota,  SAD
Datum smrti8. januar 1997.(1997-01-08) (85 god.)
Mesto smrtiBerkli, Kalifornija,  SAD
ObrazovanjeMičigenski koledž za rudarstvo i tehnologiju
Univerzitetu u Minesoti
Naučni rad
Poljehemija
biologija
InstitucijaUniverzitet u Mančesteru
Univerzitet Kalifornije, Berkli
Berkli Laboratorija za zračenje
Poznat poKalvinov ciklus
NagradeNobelova nagrada za hemiju (1960)
Melvin Kalvin prima Nobelovu nagradu 1961.

Život uredi

Kalvin je rođen u Sent Polu u Minesoti, kao sin Elijasa Kalvina i Rouz Hervic, [2] jevrejskih imigranata iz Ruskog carstva.[3]

Kalvinova porodica preselila u Detroit; maturirao je u Centralnoj gimnaziji 1928.[4] Melvin Kalvin je diplomirao na Mičigenskom koledžu za rudarstvo i tehnologiju (danas poznat kao Tehnološki Univerzitet Mičigen) i doktorirao 1931. godine iz hemije na Univerzitetu u Minesoti 1935. Zatim je proveo sledeće četiri godine radeći postdoktorski rad na Univerzitetu u Mančesteru. Oženio se sa Mari Ženevjev Džemtegard 1942. godine,[2] i imali su troje dece, dve ćerke i sina.

Kalvin se pridružio fakultetu na Univerzitetu u Kaliforniji, Berkli, 1937. godine i unapređen u profesora hemije 1947. Koristeći izotop ugljenik-14 kao sredstvo za praćenje, Kalvin, Benson i Bašam mapirali su kompletnu rutu kojom ugljenik prolazi kroz biljku tokom fotosinteze, počev od njegove apsorpcije kao atmosferskog ugljen-dioksida do njegove konverzije u ugljene hidrate i druga organska jedinjenja.[5] [6] Čineći to, Kalvin, Benson i Bašam pokazali su da sunčeva svetlost deluje na hlorofil u biljci da podstakne proizvodnju organskih jedinjenja, a ne na ugljen-dioksid kao što se ranije verovalo. Kalvin je bio jedini dobitnik Nobelove nagrade za hemiju za 1961. godinu za ono što je ponekad poznato kao ciklus Kalvin-Benson-Bašam. Kalvin je napisao autobiografiju pod nazivom „Tragom svetlosti: naučna odiseja“ tri decenije kasnije. [7] Godine 1963. dobio je dodatno zvanje profesora molekularne biologije. Bio je osnivač i direktor Laboratorije za hemijsku biodinamiku i istovremeno saradnik direktora Berkli Laboratorije za zračenje, gde je sprovodio veći deo svojih istraživanja do penzionisanja 1980. U poslednjim godinama aktivnih istraživanja proučavao je upotrebu pogona za proizvodnju ulja kao obnovljivih izvora energije. Takođe je proveo mnogo godina testirajući hemijsku evoluciju života i napisao knjigu na tu temu koja je objavljena 1969.[8]

Kontraverza uredi

U svojoj televizijskoj istoriji botanike za BBC iz 2011. godine, Timoti Volker, direktor Univerzitetske Botaničke bašte u Oksfordu kritikovao je Kalvinovo postupanje prema Bensonu, tvrdeći da je Kalvin preuzeo zaslugu za Bensonov rad nakon što ga je otpustio, a propustio je spomenuti Bensonovu ulogu prilikom pisanja autobiografije decenijama kasnije.[9] I sam Benson je spomenuo da ga je Kalvin otpustio i žalio se što nije spomenut u njegovoj autobiografiji.[10]

Počasti i nagrade uredi

Kalvin je izabran za stranog člana Kraljevske holandske akademije umetnosti i nauke 1958.[11] Godine 1959. izabran je za člana Nemačke akademije nauka Leopoldina.[12]

1971. godine Kalvin je dobio titulu počasnog doktora prava na Vitijer Koledžu.[13]

Kalvin je predstavljen u zbirci Američki naučnici iz 2011. godine američkih poštanskih maraka, zajedno sa Asom Grej, Marijom Gepert-Majer i Severom Očoa. Ovo je bio treći tom u seriji, prva dva su objavljena 2005. i 2008. godine.

Publikacije uredi

Vidi još uredi

Reference uredi

  1. ^ Seaborg, G. T.; Benson, A. A. (2008). „Melvin Calvin. 8 April 1911 -- 8 January 1997”. Biographical Memoirs of Fellows of the Royal Society. 54: 59—70. doi:10.1098/rsbm.2007.0050 . 
  2. ^ a b „Archived copy” (PDF). Arhivirano iz originala (PDF) 19. 9. 2015. g. Pristupljeno 23. 2. 2016. 
  3. ^ https://www.nobelprize.org/nobel_prizes/chemistry/laureates/1961/calvin-bio.html
  4. ^ http://www.bookrags.com/biography/melvin-calvin/
  5. ^ CALVIN, M (1956). „[The photosynthetic cycle.]”. Bull. Soc. Chim. Biol. 38 (11) (objavljeno 7. 12. 1956). str. 1233—44. PMID 13383309. 
  6. ^ BARKER, S A; BASSHAM, J A; CALVIN, M; QUARCK, U C (1956). „Intermediates in the photosynthetic cycle”. Biochim. Biophys. Acta. 21 (2) (objavljeno avgust 1956). str. 376—7. PMID 13363921. doi:10.1016/0006-3002(56)90022-1. 
  7. ^ Calvin, Melvin (1992). Following the Trail of Light: A Scientific Odyssey (Profiles, Pathways & Dreams) . Wiley VCH. ISBN 0-8412-1828-5. 
  8. ^ Calvin, Melvin. Chemical evolution: molecular evolution towards the origin of living systems on the earth and elsewhere. Oxford: Clarendon Press, (1969) ISBN 0-19-855342-0.
  9. ^ Walker, Timothy (2011). „Botany: A Blooming History”. BBC Four. BBC, UK. Pristupljeno 17. 6. 2014. 
  10. ^ Interview conducted by Bob B. Buchanan, Scripps Institution of Oceanography, University of California, San Diego (26—27. 6. 2012). „Interview Transcript – A Conversation with Andrew Benson – "Reflections on the Discovery of the Calvin-Benson Cycle" (PDF). University of California, Berkeley. Pristupljeno 17. 6. 2014. „Page 25 – (24:51) BUCHANAN: So, would you use the word "fired?" (24:54) BENSON: Yeah. ... Page 30 – (30:04) BENSON: ... He published a book, an autobiography, Following the Trail of Light, which is a fantastic – a beautiful title for what it was about. It makes the whole volume about him getting a Nobel Prize, no mention of Benson at all in that book. And he didn't have to do that. He could have done it right. And finally, one of his last publications he mentioned – Dr. Benson and some graduate students were involved – but just briefly mentioned. 
  11. ^ „Melvin Calvin (1911 - 1997)”. Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences. Pristupljeno 5. 10. 2016. 
  12. ^ „List of Members”. www.leopoldina.org. Arhivirano iz originala 19. 10. 2017. g. Pristupljeno 19. 10. 2017. 
  13. ^ „Honorary Degrees | Whittier College”. www.whittier.edu. Pristupljeno 2020-02-26. 

Spoljašnje veze uredi