Ratko Orozović

Ratko Orozović je televizijski, pozorišni i filmski reditelj i scenarista i političar iz Sarajeva.

Ratko Orozović
Datum rođenja(1944-02-25)25. februar 1944.(77 god.)
Mesto rođenjaSarajevo
 Kraljevina Jugoslavija

BiografijaUredi

Rođen je 25. 2. 1944. godine. u Sarajevu, od oca Srbina i majke Hrvatice i po narodnosti je Srbin.[1][2] Kao đak sarajevske Treće gimnazije bio je jedan od osnivača gradskog filmskog kluba Riječ mladih. Bio je glavni urednik lista studenata BiH "Naši dani". Završio je Filozofski fakultet u Sarajevu sa diplomskim radom iz estetike Lukačeva teorija romana i savremeni pravci u estetici. Nastavio je sa postdiplomskim studijama, ali ih nije završio.

Režirao je dva igrana filma i objavio preko 1.000 pozorišnih, književnih i filmskih kritika. Dobitnik je nagrada za poeziju, satiru i filmsku kritiku i uvrštavan je u antologije. Djela su mu prevođena na italijanski, poljski, ruski, njemački, slovenački, makedonski i druge jezike.

Tokom rata u Bosni i Hercegovini bio je predsjednik izvršnog odbora humanitarnog društva Dobrotvor, član izvršnog odbora i predsjednik Komisije za film i pozorište i izdavačke komisije SKPD Prosvjeta (Sarajevskog dijela koji je djelovao samostalno). Radio je u press-centru Dobrinja sve vrijeme trajanja rata.

Nakon rata, četiri godine bio je odbornik ispred Liberalne stranke i Stranke zelenih u Skupštini grada Sarajeva. Bio je i predsjednik Gradske komisije za zaštitu čovjekove okoline. Član je Asocijacije nezavisnih intelektualaca "Krug 99". Ima status samostalnog umjetnika i član je Komisije za izbor samostalnih umjetnika u Kantonu Sarajevo.[3]

Književna i pozorišna djelatnostUredi

Književne, poetske, kritičke i satirične radove objavljuje od 1960. Prvu samostalnu knjigu aforizama i satirične poezije Od života sramota objavljuje 1970. godine. Objavio je i knjigu poezije U nama neko drugi (1975), proze Od Jasenovca do polarnog kruga (1999), kao i djelo Od života sramota / One stvari (2005).

Od 1975. je član Udruženja književnika BiH. Takođe je član Udruženja BH novinari.

Bio je član savjeta časopisa "Lice", dopisnik Mladosti, pozorišni kritičar Borbe, "Večernjih novina" i "Jutarnjih novina", "Sna", Dnevnog avaza i urednik "Bosanske vile".

Napisao je tekst za romansu Ima u meni nešto cigansko koju je izvodio Dragan Stojnić (komponozitor je bio Julio Marić) i koja je krajem 60-ih na predtakmičenju za pjesmu Evrovizije završila na drugom mjestu.

Kasnije je pisao pjesme za Mali šlager; Tužna pjesma o mravu (2005) dobila je drugu nagradu žirija, a pjesma Ljubav bumbara i cvijeta (2006), treću nagradu.

Uradio je adaptaciju Memoara prote Mateja Nenadovića u monodramu (izvedena 60 puta), koja je bila u zvaničnoj selekciji Međunarodnog pozorišnog festivala "Zlatni vitez" u Moskvi. U pozorištima je režirao Operu za tri groša Bertolda Brehta, Nije bila peta bila je deveta Alda Nikolaja, Klaustrofobičnu komediju Dušana Kovačevića, Hotel Majna Vlade Dijaka (pozorišta u Sarajevu i Mostaru), Vicemafija iza rešetaka (Narodno pozorište u Mostaru).[3]

Filmska i TV djelatnostUredi

Filmsku karijeru je počeo kao asistent i pomoćnik reditelja na čuvenim filmovima, Sutjeska (Stipe Delić), Sarajevski atentat (Veljko Bulajić), TV seriji Odbornici i drugim. Rediteljski debi ostvario je 1974. godine, dokumentarnim filmovima Uz druga je drug i Lj - ubiti.

Režirao je preko 50 dokumentarnih filmova od kojih se izdvajaju Ambasadori filma (predstavljao Jugoslaviju na Bijenalu u Veneciji), Okruženi grad (nagrađen u Beogradu i Lajpcigu), Čizme br. 46 (nagrađen u Beogradu), Faraon Stipe iz Vidoša (Zlatna medalja Beograda za scenario), Bolji život divljih svinja (specijalna nagrada Međunarodnog festivala "Zlatni vitez " u Kalugi i Moskvi). Na Festivalu u Uralu 2004. godine dobio je nagradu za film Otkačena kamera (2005), a film je bio i u zvaničnoj selekciji Sarajevskog filmskog festivala.

Od kratkometražnih filmova režirao je izmjeđu ostalog Život piše romane ali nema ko da ih čita (1981) i Balada o tenku (1985).

Režirao je dva igrana filma, oba u Sarajevu. Vanbračna putovanja (1987), koji je naredne godine bio među četiri najgledanija filma u ex-Jugoslaviji i vidjelo ga je preko milion gledalaca. Kao nastavak je snimio svoj drugi film Bračna putovanja (1991), koji je jedan od poslednjih filmova snimljenih u Sarajevu prije rata.

Svojevremeno je bio član savjeta Jugoslovenske kinoteke i dva puta savjeta Jugoslovenskog festivala kratkometražnog i dokumentarnog filma (nosilac je plakete povodom 50 godina rada Festivala a bio je i član žirija). Sarađivao je i sa kinematografskim preduzećem Forum Sarajevo.

Režirao je preko 1.000 emisija (od toga 18 serija) za Televiziju Sarajevo, TV Novi Sad, FTV i BHT. Neke od serija su: Kristalno i ukrasno staklo (1996. dobila Međunarodnu nagradu Nikola Tesla za epizodu iz serije Minerali i njihova svojstva), Narkomanija (7 epizoda), Veliki odmor (2003–2005, 80 epizoda). Takođe je četiri godine režirao ekološku seriju Prirodna baština BiH (60 epizoda). Dvije epizode dobile su producentske nagrade na festivalima u Ohridu i Baru. Od 2003. do 2011. godine napisao je scenario i režirao serijale Otkačena kamera, Mini portreti slikara i Putujem i pitam (2003–2005, 80+ epizoda, BHT).

Član je Udruženja filmskih radnika BiH, gdje obavljao funkciju člana uprave i sekretara. Jedan je od osnivača filmskog časopisa Sineast, čiji je urednik.

Ratko Orozović je zastupljen u Svjetskoj enciklopediji filma. Dobio je 22 međunarodna i 12 domaćih priznanja za filmsko, književno i opšte umjetničko stvaralaštvo. Osnivač je i umjetnički direktor Međunarodnog festivala ekološkog, turističkog filma i spotova "Jahorina fest 2007".[3]

2015. godine osniva Viva film Festival - festival internacionalnog dokumentarnog filma koji se održava u Sarajevu i 12 gradova BiH. A takođe je i jedan od mentora filmskih radionica za mlade "Viva škola filma".

ReferenceUredi

  1. ^ Fesperman, Dan (16. 7. 1995). „Bosnia's factions likely to fight it out to the end”. Baltimore Sun. »...Ratko Orozovic, who, being a Serb with a Muslim wife and a Croatian mother...« [мртва веза]
  2. ^ Kojović, Veljko (20. 11. 2007). „Krvava košulja sarajevska (23)”. Glas Srpske. 
  3. ^ а б в Hadžialić, Sabahudin (9. 6. 2011). „Ratko Orozovic”. DIOGEN pro. 

Spoljašnje vezeUredi