Stranica iz Dîvân-ı Fuzûlî, zbirke poezije Azerskog pesnika Fuzilija iz 16. veka.

Turska književnost (tur. Türk edebiyatı) obuhvata usmene kompozicije i pisane tekstove na turskim jezicima. Osmanski i azerski oblici turskog jezika, koji čine osnovu većeg dela pismenog korpusa, bili su pod velikim uticajem persijske i arapske literature,[1]. i koristili su otomansku tursku abecedu.

Istorija šire turske književnosti obuhvata period od skoro 1300 godina.[2] Najstariji postojeći zapisi pisanog turskog su Orhonovi natpisi, pronađeni u dolini reke Orhon u centralnoj Mongoliji i datiraju iz 7. veka. Nakon tog perioda, između 9. i 11. veka, među nomadskim turskim narodima centralne Azije nastala je tradicija usmenih epova, poput knjige Dede Korkuta Oguzskih Turaka - jezičkih i kulturnih predaka modernog turskog naroda — i Manasov ep Kirgiza.

Počevši od pobede Seldžuka u bici kod Mancikerta krajem 11. veka, Oguzki Turci su počeli da se naseljavaju u Anatoliji, a pored ranijih usmenih predaja nastala je i pisana književna tradicija koja se proizilazila u velikoj meri - u smislu tema, žanrova i stilova - iz arapske i persijske literature. Sledećih 900 godina, sve do pada Otomanskog carstva 1922. godine, usmena i pisana tradicija ostale su uglavnom odvojene jedna od druge. Osnivanjem Republike Turske 1923. godine, dve tradicije su se prvi put spojile.

ReferenceУреди

  1. ^ Bertold Spuler. Persian Historiography & Geography Pustaka Nasional Pte Ltd. ISBN 9789971774882. стр. 69.
  2. ^ „Oral Tradition and the Literary Heritage”. Приступљено 13. 4. 2016. 

LiteraturaУреди

Spoljašnje vezeУреди

Na engleskomУреди

Na turskomУреди