Paško Vučetić (Split, decembra 1871—1925. Beograd) je jedan od istaknutih srpskih umetnika - podjednako slikar impresionista i vajar, prve polovine 20. veka,

Paško Vučetić
Paško Vučetić, the painter and sculptor.jpg
Датум рођења1871.
Датум смрти1925.


BiografijaУреди

Rođen je u Splitu 1870. godine, od roditelja, Ivana i Mare Vučetić. Obreo se kao vrlo mlad u Rimu, gde je poslat da se obrazuje i pomaže starijem bratu. U svojoj 18. godini otisnuo se preko okeana, na španskom brodu, da bi stigao u Argentinu. Tamo je u Buenos Ajresu doneo svoj rad za jednu katoličku crkvu u mestu Lujanu.[1] U južnoj Americi je proveo dve godine a vratio se u domovinu da bi odslužio vojni rok u mornarici. Školovanje je započeo u Trstu 1886, a usavršavao se na akademijama u Veneciji (1893—1895) i Minhenu (1895—1898). Kasnije se usavršavao u Firenci i Rimu [2]. Nalazimo ga 1896. godine u Trstu gde je član umetničke grupe "Čirkolo Artistiko", zajedno sa umetnicima Rendićem, Rebićem, Vidovićem i drugim. Svoje umetničko obrazovanje formalno je okončao 1898. godine u Minhenu kao student prof. Ludviga Herteriha.

Umro je iznenada u Beogradu 14. marta 1925. godine u svom stanu u Birčaninnovoj ulici. Ostavio je ožalošćenu suprugu, sa kojom nije imao dece. Četiri godine kasnije, 1929. neutežna udovica Marija je izvršila samoubistvo u svom stanu.[3]

StvaralaštvoУреди

Početkom 20. veka Paško Vučetić dolazi iz Splita u Beograd i priključuje se umetničkoj grupi "Lada". Bio je tokom zime 1902-1903. godine pomoćnik Urošu Prediću u banatskom Orlovatu, tokom Predićevog rada ikona za pravoslavnu crkvu u Rumi. Na Prvoj jugoslovenskog umetničkoj izložbi 1904. godine u Beogradu učestvovao je sa 10 radova.[4] Učestvovao je sa "Ladom" 1906. godine na izložbi u Sofiji.[5] Prešao je zajedno sa suprugom Marijom 9. februara 1908. godine u srpsko podanstvo.[6] Godine 1909., dobija prvu nagradu na konkursu za spomenik voždu Karađorđu na Kalemegdanu. Skulpturalna kompozicija sastojala se od figure vile sa barjakom, vojnika, žene sa detetom, Karađorđevog ustanika i guslara, bronzani delovi izrađeni su u Rimu, a sklapani su u Beogradu. Spomenik se prvobitno nalazio na Kalemegdanu u blizini Spomenika zahvalnosti Francuskoj. Svečano otvaranje spomenika usledilo je nakon Drugog balkanskog rata, međutim javnost nije prihvatila spomenik sa simpatijama, nakon čega je doneta odluka da se spomenik ukloni uz obrazloženje da je spomenik oštećen tokom ratova .[7] Tokom balkanskih ratova i Prvog svetskog rata uradio je ciklus „Odbrana Beograda“, više crteža sa ratnom tematikom i portrete političara i vojskovođa.[8] U Narodnoj banci Srbije je uradio dekorativnu plastiku, slikanu dekoraciju zidova i svodova. [9] Godine 1911, Paška Vučetića angažuje Đorđe Vajfert da uradi ikonostas za prvobitnu crkvu Svetog Đorđa u Boru. Crkva je zbog proširenja površinskog kopa izmeštena u selo Brestovac kod Bora. Jedina ikona koja je sačuvana od prvobitnog ikonostasa je ikona Svetog Prokopija. Na ikoni su predstavljeni osnivači borskog rudnika Đorđe Vajfert, Franjo Šistek, Ferdinand Gramberg. Sem, slikarstva, skulpture, Paško Vučetić se bavio pedagoškim radom, jedno vreme je radio u Narodnom muzeju. Vučetićev umetnički opus iznosio je preko 200 umetničkih radova.

Vidi jošУреди

ReferenceУреди

  1. ^ "Delo", Beograd 1. januar 1908.
  2. ^ stranica Arte[мртва веза]
  3. ^ "Vreme", Beograd 15. mart 1925.
  4. ^ "Nova iskra", Beograd 1. septembar 1904.
  5. ^ Beogradske opštinske novine", Beograd 1. januar 1938.
  6. ^ "Policijski glasnik", Beograd 17. februar 1908.
  7. ^ Beogradske šetnje, blog[мртва веза]
  8. ^ Zvanična stranica Arte
  9. ^ Zvanična stranica Narodne banke Srbije