Olga Luković Pjanović
Ovom članku potrebni su dodatni izvori zbog proverljivosti. |
Olga Luković Pjanović (Negrišori, 7. april 1920 — Beograd, 1. april 1998) bila je srpski lingvista i istoričar.
Olga Luković Pjanović | |
---|---|
![]() | |
Puno ime | Olga Luković Pjanović |
Datum rođenja | 7. april 1920. |
Mesto rođenja | Negrišori, Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca |
Datum smrti | 1. april 1998.77 god.) ( |
Mesto smrti | Beograd, SR Jugoslavija |
Biografija
urediZavršila je gimnaziju u Čačku, a zatim je bila primljena u Dom kraljice Marije u Beogradu.
Tokom Drugog svetskog rata bila je u logoru u Nemačkoj. Nakon rata je radila kao spiker na Radiju Zagreb. Ubrzo je diplomirala na Filološkom fakultetu Univerziteta u Beogradu na odseku za klasične jezike.
U Parizu je doktorirala na Sorboni, 1969. godine, disertacijom Pravda kod Eshila i Sofokla.[1]
Pored maternjeg srpskog jezika, poznavala je još devet jezika: starogrčki, latinski, francuski, nemački, ruski, engleski, poljski, italijanski i španski jezik.[traži se izvor]
Postala je poznata nakon objavljivanja knjige Srbi... Narod najstariji u kojoj je dovela u vezu srpski sa stranim i antičkim jezicima. Za pristalice „Srpske autohtonističke istorijske škole“ radi se o kapitalnom delu, dok ga zapadna istoriografija potpuno odbacuje kao nenaučno i pseudoistoriografsko delo.
Doživela je moždani udar tokom turneje po srpskoj dijaspori u SAD, nakon čega se vratila u Pariz gde je nastavila sa istraživanjima, ali nije više mogla da govori.
Udavala se dva puta, za Bratoljuba Klaića, hrvatskog lingvistu i člana Hrvatskog državnog ureda za jezik za vreme Drugog svetskog rata i Cvetka Pjanovića, četničkog oficira.
Reference
uredi- ^ Luković Pjanović, Olga (1990). Srbi… Narod najstariji. 2. Beograd: Dosije. str. 336. ISBN 978-86-81563-01-4.