Srbulje su rukopisne i štampane knjige srpske redakcije staroslovenskog jezika,[1] odnosno starosrpskog jezika i ćiriličkog pisma od početka srpske pismenosti do prve polovine 18. veka. Od 18. veka ih smenjuju knjige na crkvenoslovenskom jeziku. Sadržaj knjiga je uglavnom teološki i to isključivo pravoslavni.

Termin je prvi put upotrebio Vuk Stefanović Karadžić 1818. godine u Srpskom rječniku.

Srbulje predstavljaju najveći deo srpskog književnog stvaralaštva od početaka pismenosti do poslednjih knjiga pisanih srpskoslovenskim tokom 18. veka. Do 14. veka pisane su na pergamentu, a od početka 14. veka i na hartiji. Najčešće su u pitanju knjige za liturgijsku praksu, teološka literatura, monaško-asketski spisi, dogmatsko-polemičke rasprave, filozofsko-teološka dela, ali i hagiografije.

Umnožavanje knjiga štamanjem počelo je u srpskoj sredini u državi Đurđa Crnojevića gde su u periodu od 1494. do 1496. štampane četiri knjige, između ostalih i prva štampana srpska knjiga Oktoih, osmoglasnik iz 1494. godine. Tokom 16. veka srbulje su štampane u Veneciji, u srpskim manastirima u Goraždu, Gračanici, Mileševi, Mrkšinoj crkvi i Beogradu. U pitanju su knjige teološke sadržine namenjene za crkvenu upotrebu.

ReferenceUredi

  1. ^ Popović, Tanja. Rečnik književnih termina. Beograd: Logos Art : Edicija. str. 688. ISBN 978-86-7360-064-2. 

Vidi jošUredi

LiteraturaUredi