Radomir Babić (Sige, kod Danilovgrada, 2. septembar 1909Beograd, 1. decembar 1996) bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe, general-potpukovnik JNA i narodni heroj Jugoslavije.

radomir babić
Radomir Babić
Lični podaci
Datum rođenja(1909-09-02)2. septembar 1909.
Mesto rođenjaSige, kod Danilovgrada, Knjaževina Crna Gora
Datum smrti1. decembar 1996.(1996-12-01) (87 god.)
Mesto smrtiBeograd, Srbija, SR Jugoslavija
Profesijavojno lice
Delovanje
Član KPJ od1933.
Učešće u ratovimaNarodnooslobodilačka borba
SlužbaNOV i PO Jugoslavije
Jugoslovenska narodna armija
19411962.
Čingeneral-potpukovnik
Heroj
Narodni heroj od10. jula 1953.

Odlikovanja
jugoslovenska odlikovanja:
Orden narodnog heroja Orden ratne zastave Orden partizanske zvezde sa zlatnim vencem
Orden partizanske zvezde sa srebrnim vencem Orden za hrabrost Partizanska spomenica 1941.
inostrana odlikovanja:
Orden Grunvaldov krst drugog reda
Orden Grunvaldov krst drugog reda

Biografija uredi

Rođen je 2. septembra 1909. godine u selu Sige, kod Danilovgrada. Potiče iz siromašne seljačke porodice Sima Babića, koji je, zbog lošeg materijalnog stanja, otišao na rad u Sjedinjene Američke Države, a potom se u vreme Prvog svetskog rata vratio u zemlju i kao dobrovoljac učestvovao na Solunskom frontu.[1]

Nakon osnovne škole, u Podgorici je završio nižu gimnaziju i Trgovačku akademiju, 1931. godine, i zaposlio se u Zetskoj finansijskoj direkciji. Vanredno je studirao u Zagrebu, na Ekonomsko-komercijalnoj visokoj školi. Tokom odsluženja vojnog roka, završio je Školu rezervnih oficira.[1] Posle toga bio je državni činovnik u Zagrebu. Vrlo rano je pristupio revolucionarnom omladinskom pokretu. Već 1931. godine postao je član Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ). Aktivno je učestvovao u akcijama koje je organizovala revolucionarna omladina. Godine 1933, postao je član Komunističke partije Jugoslavije (KPJ). Bio je posle toga član Sreskog komiteta KPJ i sekretar Pokrajinskog komiteta „Crvene pomoći“ za Crnu Goru, Boku i Sandžak, 1938. godine.[1]

Narodnooslobodilačka borba uredi

U leto 1941. godine aktivno je učestvovao u pripremanju i organizovanju oružanog narodnog ustanka u Crnoj Gori. Već u prvim akcijama crnogorskih ustanika bio je komandir Podgoričke čete, s kojom dejstvuje u Piperima, zatim komandant bataljona na istom području i komandant odreda „Bijeli Pavle“, sa kojim je oslobodio teritoriju na potezu Spuž–Danilovgrad–Ostrog. U isto vreme, bio je član Sreskog komiteta KPJ za Danilovgrad i pomagao je organizovanje i osnivanje narodne vlasti.

Aprila 1942. godine postaje komandant Zetskog partizanskog odreda, i učestvuje u borbama oko Nikšića i Pive.[1] Kasnije, juna 1942. godine, postao je politički komesar Pete proleterske crnogorske brigade. Učestvovao je u svim njenim bitkama tokom pohoda na Bosansku krajinu. Nakon formiranja prvih divizija i korpusa u okviru NOVJ, biva postavljen na dužnost političkog komesara Treće udarne divizije NOVJ, a onda, nakon Pete neprijateljske ofanzive, zamenik komandanta Druge proleterske divizije. Bio je isto tako komandant Primorske operativne grupe i komandant Pete krajiške divizije, sa kojom učestvuje na Sremskom frontu i u završnim operacijama za oslobođenje zemlje.

Posleratni period uredi

Posle oslobođenja Jugoslavije, bio je neko vreme načelnik Kabineta Vrhovnog komandanta Oružanih snaga FNRJ Josipa Broza Tita, potom načelnik Štaba Četvrte armije, komandant korpusa, a zatim i načelnik Ratne škole Više vojne akademije Jugoslovenske narodne armije (JNA). Završio je Višu vojnu akademiju JNA. Bio je biran za poslanika Savezne narodne skupštine. Penzionisan je u činu general-potpukovnika JNA, 1962. godine.

Umro je 1. decembra 1996. godine u Beogradu i sahranjen je u Aleji narodnih heroja na Novom groblju u Beogradu.

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i ostalih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su — Orden ratne zastave, Orden partizanske zvezde sa zlatnim vencem, Orden partizanske zvezde sa srebrnim vencem i Orden za hrabrost. Od inostranih se ističe Grunvaldov krst drugog stepena NR Poljske. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 10. jula 1953. godine.

Reference uredi

Literatura uredi